share

Jårg Geismar

 

° Burgsvik, Zweden 1958

leeft en werkt in Düsseldorf — Duitsland

 

Jårg Geismar nam deel aan Coup de Ville 2010. Deze tekst verscheen in de catalogus.

 

De interactie met de omgeving en met mensen biedt Jårg Geismar voortdurend inspiratie. In de aanloop naar Coup de Ville deed de kunstenaar enkele prospecties in de stad en nam hij foto's van toevallige passanten. Uit deze foto's sneed Geismar de figuren weg. Hij toont ervan nu de achterzijde, zodat enkel een reeks van anonieme, monochrome silhouetten overblijft.

 

Dit werk demonstreet Geismars interesse voor de manier waarop wij mensen in de publieke ruimte bekijken en hoe we hun identiteit afleiden op basis van hun uiterlijk. Of we bij de eerste aanblik iemand vertrouwen, hangt doorgaans af van hoe hij of zij eruitziet. Maar wat gebeurt er wanneer die uiterlijke kenmerken ontbreken? De titel van Geismars werk, Blind trust II, is in deze optiek uiteraard ironisch. Wat we te zien krijgen, zijn bijna abstracte visuele aanwijzingen. We kunnen niet anders dan ons baseren op de weinige gegevens om ons een beeld te vormen van de personen die Geismar heeft geportretteerd. Met dat geringe houvast moeten we de anonieme figuren wel blind vertrouwen.

 

Voor het videowerk dat Geismar naast de uitgesneden figuren toont, vroeg hij aan de academiestudenten van de afdeling schoenontwerp en mode om hun favoriete schoeisel en kledij te dragen. Deze opnames worden in de tentoonstelling gecombineerd met de reële objecten, maar zonder duidelijke aanduiding van hun eigenaar. Zo functioneren de kleding en schoenen hier als een pars pro toto, waarbij we zonder verdere aanwijzing opnieuw moeten afleiden wie hun eigenaar is. Geismars installatie wordt vervolledigd met opnames van straatgeluiden die de kunstenaar maakte en die door componist Michiel De Malsche in een muziekstuk werden omgezet. Dit geluid voegt Geismar er niet enkel aan toe als een link naar de publieke ruimte, maar ook als een verwijzing naar zijn titel Blind trust II.

 

We kunnen deze installatie zien als een puzzel waarin klank en beeld op de juiste manier aan elkaar moeten worden gekoppeld. Wanneer we de hiaten, die door de fragmentatie in zijn werk zijn ontstaan, opvullen door verschillende zintuigen tegelijk aan te spreken, vallen de afzonderlijke delen van de installatie samen en wekt zij een ervaring van totale zintuiglijkheid op.