share

GIOVANNI RIZZOLI

 

° Venetië, Italië 1963

leeft en werkt in Venetië en Milaan — Italië

 

Giovanni Rizzoli nam deel aan Coup de Ville 2010. Deze tekst verscheen in de catalogus.

 

In zijn inleiding op het werk van Giovann Rizzoli vergelijkt de Italiaanse kunsttheoreticus Achille Bonita Oliva de moderne kunst met de postklassieke periode van de oudheid. Een van de typerende aspecten is het fenomeen van de hybridisatie, wat tevens een karakteristiek is van Rizzoli's werk. Vertekkend van de klassieke vormentaal voegt Rizzoli er met enige ironie elementen uit zijn eigen verbeelding aan toe. Die verrassende afwijkingen leiden tot een soort van 'haperende' schoonheid. De sculpturele installatie Naughty girl binnen deze tentoonstelling is op gelijkaardige wijze tot stand gekomen.

 

Wanneer Rizzoli ene historische volière in een tuin ontdekt, leidt dit tot de verwerking van de thematiek van gevangenschap en geborgenheid. Een tekening die de kunstenaar reeds in 1991 realiseerde, vormt de basis voor een sculptuur in wit gelakt aluminium. Ze stelt een vrouwelijk lichaam voor met een enkele borst en een gehoornd hoofd dat uitloopt in een parasolletje. Omgeven door een hoge kooi steunt de figuur met haar knieën op een schommel die zacht meebeweegt met de wind.

 

Hoewel de bevreemdende vorm associaties opwekt met het surrealisme, legt Rizzoli zelf eerder de link met de frivole rococo. De kunstenaar stelt dat de figuur gelukkig is in haar kooi en dat zijn werk dus niet zozeer handelt over fysieke en mentale grenzen als gevolg van opvoeding of heersende maatschappelijke codes. Zoals hij aangeeft, gaat de installatie over de vrijheid in een zelfgekozen ruimte, die beschermend werkt. De rondingen van het lichaam en de glimmende huid maken de sculptuur tot een erotisch wezen dat onbereikbaar blijft door de kooi rondom. De wisselwerking tussen exhibitionisme en voyeurisme speelt in op de onbevredigbaarheid van het verlangen. Hoewel de aparte delen van de sculptuur zich vormelijk gemakkelijk laten benoemen, laat de totaliteit zich niet eenduidig begrijpen. Rizzoli's kunstwerk wil dan ook als een interessant opgebouwd raadsel zijn dat in het geheugen blijft hangen en de verbeelding blijvend stimuleert.